Ruim een half jaar alweer,

totaal rookverbod in de nederlandse horeca.

Als roker en regelmatig cafébezoeker heb ik zenuwachtig de dagen afgeteld tot het zover was.

Meelevende, niet rokende kenissen vroegen zich al af hoe ik dat nou zou gaan doen. De verlekkerde meelevendheid die mensen af en toe kunnen tonen als ze net een wedstrijdje van je hebben gewonnen....

Ongezellig

Natuurlijk werd het ingevoerd in de zomer zodat we nog even buiten konden paffen zonder onze jassen aan te hoeven trekken.

In mijn stamkroeg, een kleine eenmanszaak, heeft het hooguit een week geduurd voordat er binnen gewoon weer werd gerookt. Niet zo verwonderlijk: 90 % van de vaste klanten van dat café rookt, de eigenaar zelf ook. Ik kan me nog goed herinneren, het was een beetje miezerig weer, we kleumden met een man of zeven buiten onder de luifel en de eigenaar stond moederziel alleen binnen achter de bar met zijn onvermijdelijke sigaar in zijn mond. Na een uurtje kwam hij smekend vragen of we alsjeblieft naar binnen wilden komen, zo ongezellig anders....

Geen rookwaar meer op de bar en ook geen asbakken, in plaats daarvan oude pindabakjes, het moest natuurlijk niet te makkelijk van buitenaf te zien zijn dat we stiekum aan de bar zaten te roken!

Dat zal ze leren!

Ik voelde me de eerste weken net een klein kind dat iets doet wat niet van zijn ouders mag, daar ben ik dan 50 voor geworden. Merkwaardig en prettig toch dat gevoel dat je gesterkt wordt door het besef dat je niet de enige bent die dat voelt. Andere café's die ik regelmatig bezocht hielden zich in eerste instantie wel aan de nieuwe vermaledijde regels. Daar kwam ik nog wel, maar niet zo vaak meer, zeker niet in de winter.

Inderdaad kun je spreken van oneerlijke concurentie.

De braveriken zien hun omzet dalen als gevolg van het rookverbod en de kwajongens spinnen er garen bij. Reden voor de politiek om heel heftig met een vuistje te zwaaien en te dreigen de overtreders te vervolgen voor een economisch delict. Die boetes kunnen venijnig oplopen, veel hoger dan een bekeurinkje van een kleine 400 euro. Dat zal ze wel leren!

Steek maar gerust op

Af en toe stap ik een voor mij onbekend café binnen en het is dan een verademing om te constateren dat men er rookt. Je krijgt dan ook vaak begripvolle, goedkeurende hoofdknikjes van reeds aanwezige gasten: Steek maar gerust op hoor! bedoelt men dan te zeggen. Of deze gasten nou roken of niet. Want ook veel nietrokende regelmatige cafébezoekers zaten niet te wachten op een rookverbod.

Persoonlijk ben ik natuurlijk blij dat een steeds groter aantal café's het rookverbod aan zijn laars lapt.

Klikken

In één van die café's is 2 dagen nadat er weer asbakken op de bar stonden een brief binnen gekomen van de VWA: geen bekeuring, geen waarschuwing maar een brief waarin werd gemeld dat er een klacht was binnengekomen. Dat gebeurt dus, notoire zeikerds, die alle keuze hebben om in een rookvrij café te gaan zitten, gaan klikken bij de overheid omdat ze zien dat er ergens een regeltje niet wordt nageleefd. Hoera, wat wordt het leuk in Nederland met deze mondige dappere burgers. Ik zou ze het liefst de gracht in sodemieteren.

Wat is er nou tegen om café- en restauranteigenaren gewoon zelf te laten kiezen of ze wel of geen rookverbod in hun zaak willen. Jazeker, ook restaurants. Want wat is er lekkerder om na een fijne maaltijd een klein kopje espresso met een digistief te nuttigen en daarbij zo'n prettig rokertje op te kunnen steken.

Europa

Het verhaal dat er nergens meer in Europa in de horeca mag worden gerookt gaat in ieder geval voor Spanje niet op. Onlangs bezocht ik Barcelona en Alicante en tot mijn grote plezier hangt men daar gewoon een a-viertje op met de mededeling dat er in het etablisement wel dan wel niet gerookt wordt. Ook restauranteigenaren maken daar blijkbaar zelf uit of de klanten mogen roken of niet.

Als roken dan zo slecht is en als je als overheid ballen hebt waarom dan het roken zelf niet helemaal verbieden. Antwoord lijkt me duidelijk, geen draagvlak en niet te handhaven. Dat geldt ook voor het rookverbod in de horeca. Hoezeer men ook met vuistjes zwaait en hoeveel klachten er ook mogen binnenkomen.

We pikken het gewoon niet.

Ritsaert Verstegen